Halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw vertrekt Riet Dictus uit Zundert als missiezuster naar Chili. Ze bouwt een school in een van de armste wijken van Santiago. Vijftien jaar later komt ze in de problemen. Haar familie hier vangt enkel geruchten op, met telkens die ene naam. In 2014 sterft Riet, alleen en verbitterd. Als op de kist een krans ligt met de naam van een onbekende vrouw, is dat voor haar neven Wim en Peter het begin van hun zoektocht. Uiteindelijk leidt die tot een muzikaal-theatrale reportage over familiebanden, foute regimes en goede bedoelingen.
samenstelling en uitvoering Wim en Peter Dictus eindregie Corné van Sprundel videomontages Gegam Soghomonyan / Pieter Dictus techniek Bram Schouw fotografie Rob ten Broek. De muziek is deels geïnspireerd op werk van Rising Appalachia, Stephen Stills en John Hiatt.
tourneeplanning Kees Verdaasdonk
met dank aan Laura Fuentes Cabesas, Susana Palma Fuentes, Zuster Albertina Egbers, Irma Rens, Pieter Bastiaansen
Lees de volledige recensie van Joost Goutziers en de column van Jace van de Ven over de voorstelling.
BERT HERMELINK: "MOOI OPGEBOUWDE EN GELAAGDE VOORSTELLING MET FIJNE, VAAK GEVOELIGE MUZIEK"
Al vanaf hun kinderjaren zingen Wim en Peter Dictus samen. In de jaren tachtig vinden ze elkaar in de band Van Dikke & Zo, met Agnes Kimmel en Jos Marcelissen. Frisse, akoestische pop in het Zunderts waarmee ze zo’n 4 vier jaar door het land trekken. Van jongerencentrum tot bruine kroeg, van straatheaterfestivals tot poppodia. Het avontuur eindigt met nooit uitgebrachte opnames in de Telstarstudio van Johnny Hoes in Weert. Daarna richt Wim zich op Latijns-Amerikaanse muziek en ontdekt Peter het theater als speelplaats.
Na hun eerste en enige bandje spelen Wim en Peter enkel nog incidenteel plaats, altijd op uitnodiging. Pas veertig jaar later pakken ze de draad weer op om het verhaal van hun bijzondere tante te vertellen.
