ENFIN, BARBIN.

Enfin, Barbin. is een multimediale voorstelling waarin fysieke performer Marleen Hendrickx de 19e eeuwse Franse intersekse Herculine Barbin tot leven brengt. Met dans, projectie en lichtvoetig spel bevrijdt Marleen Herculines ervaringen van dwangmatige pogingen hen te categoriseren als man of vrouw. En daarmee bevrijdt ze ook zichzelf.

Vertrekpunt voor Enfin, Barbin. is het boek van Barbin, het enige overgebleven ervaringsverhaal van een intersekse persoon in West-Europa. In haar memoires beschrijft ze hoe ze na een verborgen relatie met een vrouwelijke collega juridisch tot man wordt verklaard. De filosoof Michel Foucault vindt haar memoires ruim een eeuw later en publiceert ze samen met Barbins doktersrapporten, een geromantiseerde versie van haar verhaal van de Duitse psychiater Oskar Panizza en Foucaults eigen beschouwing. In deze vorm verwierf het boek enige bekendheid, waardoor drie mannen Herculine genadeloos hun stem hebben opgelegd.

Met muziek, dans, live video en een stemvervormer legt Marleen de zeggenschap terug bij de rechtmatige eigenaar. Wisselend tussen transparant zichzelf en ‘vet’ aangezette personages geeft Marleen Herculine de queer joy die ze zelf na haar coming out als intersekse persoon gevonden heeft. Plezier als protest, als tegengif voor medische normalisering en maatschappelijke onzichtbaarheid. Daarnaast vertelt deze voorstelling een verhaal dat voor veel mensen nieuw, verhelderend en confronterend is en wat bijdraagt aan bewustzijn, empathie en een verandering in beleid en cultuur.

Enfin, Barbin. is een vervolg op Marleens solo X Y I. Theaterkrant gaf die voorstelling het predikaat ‘Keuze van de criticus’ mee. Dagblad van het Noorden sprak van een “topvoorstelling – luchtig en indrukwekkend”.

Theaterkrant over de performer Marleen Hendrickx: “Het allermooiste fragment van de avond is de dans waarmee Hendrickx uiteindelijk het podium verlaat, een dans waarin ze de koeien van de boerderij waar ze opgroeide, de lessen die ze leerde op de catwalk van Hellevoetsluis en het bewegingsrepertoire van Beyoncé met elkaar verenigt. Het is grappig, het is absurd, het is theatraal, en de tranen schieten je erbij in de ogen, want hartverscheurend is het ook.” (Girls Won’t Be Girls, 26 september 2025)